سلام دوباره آذر ماه 97

سلام دختر ناز من، ببخشید که تایم خیلی طولانی شده که برات چیزی ننوشتم.راستش خیلی وقته که خیلی چیزها بهم ریخته و چند وقتی بود که من و بابا در حال خراب کردن و درست کردن بعضی چیزها بودیم و فقط الان اینو می تونم بگم که دیگه تموم شد و تقریبا داره همه چیز برمیگرده به یک جای ثابت. نمی دونم بگم خوب شد یا بد. اینو وقتی تو بزرگ شدی باید بگی. فقط همین می دونم که من تمام سعیمو می کنم که بهترین مادر دنیا برات باشم و بزرگترین ارزوم خوشبختی و ارامش تو هست.

امیدوارم خدا کمکم کنه و بتونم بهترین زندگی رو برات بسازم. دوست دارم بیشتر از اونی که خودت حتی بتونی فکرشو بکنی عزیزم.

تو این یکسال گذشته خصوصا سال جدید خیلی کم ازت عکس گرفتم و ثبت لحظات شیرین زندگیت کامل نیست. سعی می کنم تو پستهای بعدی گوشه ای از عکسهاتو بزارم.

مهمترین اتفاق این دوره ورود شما به مدرسه است که نشون میده دختر کوچولوی ناز من چقدر بزرگ بزرگ بزرگتر شده. خیلی خیلی مدرسه رو دوست نداری و مهمترین دلیلش نوشتن مشق و املا شب است. و مامان جون هم سختیگر و هرشب بهت حتما املاتو می گه.